SIEDZIBA

Korczakianum mieści się w historycznym budynku Domu Sierot; adres przedwojenny: Krochmalna 92, dziś Jaktorowska 6.

Kilkukondygnacyjny gmach – suterena, wysoki parter, dwa pietra, poddasze (niezrekonstruowane po zniszczeniach wojennych z września 1939; tam znajdował się pokój Korczaka, z charakterystycznym dużym półokrągłym oknem) – zbudowany został w latach 1911-1912, według projektu Henryka Stifelmana, ze składek społecznych zebranych wśród Żydów warszawskich przez Towarzystwo „Pomoc dla Sierot”, które Dom Sierot przez wszystkie lata jego istnienia finansowało.

Korczak, dyrektor Domu, Stefania Wilczyńska, naczelna wychowawczyni, i pierwsi wychowankowie w liczbie 85 (miejsc było 106) zamieszkali w budynku 7 X 1912, choć prace wykończeniowe jeszcze trwały; oficjalne otwarcie nastąpiło 27 II 1913.

Do opuszczenia własnej siedziby jego mieszkańcy zmuszeni zostali na początku listopada 1940 – zarządzeniem niemieckiego okupanta o utworzeniu w Warszawie „dzielnicy zamkniętej”, gdy ta część ulicy Krochmalnej znalazła się poza tworzonym gettem; drogą wymiany do budynku wprowadziła się, na krótko, szkoła handlowa im. Roesslerów z Chłodnej 33 (jesienią 1941 Dom Sierot ponownie musiał zmienić lokum, przenosząc się na Sienną 16/Śliską 9). W 1943 r. dom zajęły instytucje niemieckie. Pewnie i dlatego w czasie powstania warszawskiego ocalał, choć na dziedzińcu doszło do egzekucji kilku mieszkańców tzw. frontowego domku, znajdującego się przy bramie od ulicy, w którym mieszkali, jak przed wojną, dawni pracownicy Domu Sierot, Polacy – rozstrzelany wówczas został wieloletni dozorca Piotr Zalewski.

Po wojnie budynek zmieniał lokatorów, m.in. znalazła się w nim szkoła dziennikarska, aż w 1957 roku zdecydowano się przeznaczyć go, po gruntownej przebudowie, ponownie na instytucję opiekuńczo-wychowawczą – Dom Dziecka nr 2 im. J. Korczaka.